Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sztuka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sztuka. Pokaż wszystkie posty
Ostatni dzień człowieka [2017/2018]
W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku grupa niezależnych uczonych ze Stanów Zjednoczonych wprowadziła dane dotyczące teraźniejszości do komputera. Postawione zostały pytania dotyczące przyszłości. Przewidywano, że świat w obecnym kształcie, skończy się w roku 2000. Jak się okazało, czas trwania został nieco przedłużony.
Inspirowany wizją czasu dodatkowego, Szymon Szewczyk wyobraża sobie ostatni dzień człowieka: duszny, wilgotny, z falującym od upału powietrzem. Odbywając tą podróż do przyszłości, wykorzystuje zakurzone atlasy botaniczne pełne podobnych do siebie czarno-białych zdjęć. Dokonuje drobnych korekt i układa z nich własną kolekcje. Zdekonstruowane kształty tych organizmów przekraczają ramy metodycznych poszukiwań prowadzonych przez zdystansowanego botanika. Przechylają się raczej na stronę przypadkowego zbieractwa praktykowanego przez charyzmatycznego futurologa – szamana. Jednocześnie daleko im do apokaliptycznej wizji pustynnego krajobrazu czy gigantycznych wysypisk pełnych iskrzących kabli i innych elektrośmieci.
Projektując nowe prace, Szewczyk wchodzi w rolę inżyniera, który dubluje rozwiązania ze świata roślin, konstruując rachityczne pomniki umiejscowione w świecie, w którym zostają tylko najbardziej odporne rośliny anektujące pozostałości po przebrzmiałej cywilizacji.
Ostatni żywy człowiek i zarazem ostatni zwiedzający, błąka się po opustoszałej okolicy podziwiając piękno zagłady i potęgę przyrody. Próbując złapać ostrość w środowisku pełnym błotnych wyziewów, brodzi w gruzowiskach przedmiotów i kości.
Dokonuje pobieżnej klasyfikacji resztek, na jakie natyka, poszukując przynajmniej bazowych rozróżnień pomiędzy ewolucją a konstrukcją, kamiennymi pozostałościami, a bujną roślinnością, która nie dyscyplinowana ludzką ręką, mutuje i ewoluuje w zaskakującym tempie i nieprzewidywalnym kierunku.
Jego wysiłki są skazane na porażkę, granica pomiędzy formami organicznymi, a architekturą jest już od dawna zatarta. Ruiny budowli są tak szczelnie zarośnięte, że trudno stwierdzić, czy ich poszczególne elementy to konstrukcje zbrojeniowe, czy może stwardniałe włókna i łodygi. Można też zauważyć, że pod wpływem tych szczególnych warunków, pomniki dawnej świetności, zmieniły się w zwapniałe organizmy, w których różnice między designem, a żywą tkanką straciły jakiekolwiek znaczenie.
Marta Lisok
Ostatni dzień człowieka
Galeria Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach 19.12.17–28.01.2018
kuratorka: Marta Lisok
zdjęcia: Krzysztof Szewczyk
Nieustalone położenie [2017]
Szymon Szewczyk
Nieustalone położenie
współpraca choreograficzna: Dominika Knapik
zdjęcia: Dominik Ritszel
montaż, dźwięk: Szymon Szewczyk
występują: Michał Centkowski, Ewa Koralewska, Paweł Kluszczyński, Adam Laska, Marta Lisok, Alicja Siwik
Dywan to lawa [2016]
Dywan to lawa Bartek Buczek / Szymon Szewczyk
CSW Kronika, Bytom24.09–5.11.2016
kuratorka: Agata Cukierska
zdjęcia: Marcin Wysocki
Wyplatanie [2015]
"Co więcej, takie odwieczne techniki, jak tkanie, wyplatanie czy produkcja i obróbka metali, stanowiły nieodłączny element kosmologii, w szczególności były częścią kosmogonii, mitologicznego procesu stwarzania świata, stąd szereg zakazów i nakazów, w tym praktyk magicznych, towarzyszącym ich praktykowaniu."
Janusz Barański, "Świat rzeczy. Zarys antropologiczny"
To, co znane, odkrywa się na końcu świata [2014]
To, co znane, odkrywa się na końcu świata
CSW Zamek Ujazdowski, Project Room, Warszawa
28.10–16.11.2014
kuratorka: Marianna Dobkowska
zdjęcia: Bartosz Górka
Nocne aktywności [2014]

Rośliny i zwierzęta (w ramach Nocnych aktywności)
Hotel Silesia, Katowice
18.07.2014, 21.00–00.00
kuratorka: Marta Lisok
Gromadzenie roślin doniczkowych jest dla mnie interesującą formą oswajania surowej, miejskiej przestrzeni. Podobnie jak kreatywna prowizorka ogródków działkowych czy meble pokryte okleiną samoprzylepną są przykładem wpływania na najbliższe otoczenie za pomocą jak najprostszych środków. Gęsta roślinność porastająca kwietniki wraz z sentymentalnymi pejzażami utrwalonymi w głowach przez filmy przyrodnicze, są dla mieszkańców blokowisk domową alternatywą dla kosztownych i męczących podróży. Razem składają się na wyobrażenie o tym co dalekie i egzotyczne z perspektywy średniej wielkości państwa w środkowej Europie.
Instalacja była dostępna dla widzów tylko przez trzy godziny. Żeby ją zobaczyć każdy musiał wejść po schodach na piąte piętro pustego hotelu (winda od ośmiu lat nieczynna) i przejść przez ciemny korytarz w stronę uchylonych drzwi apartamentu 520. Niektórzy krążyli pomiędzy roślinami, niektórzy zostali na dłużej rozsiadając się w grupach pod ścianami.
zdjęcia: Barbara Kubska
wideo: Dominik Ritszel
Subskrybuj:
Posty
(
Atom
)














































